Συνεργάτης Ιατρικού Κέντρου Ψυχικού

Μέλος του Ελληνικού Ιδρύματος Οστεοπόρωσης

Μέλος της Ενδοκρινολογικής Εταιρείας

Twentyfour_seven

Διεύθυνση Ιατρείου'
Πλάτωνος 9 & Χαιμαντά, Χαλάνδρι

Τηλ.: 210 6817282 Κιν.: 6974302461
Services_teaser

Σακχαρώδης διαβήτης

Big___-2

  Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μεταβολική ασθένεια η οποία χαρακτηρίζεται από αύξηση της συγκέντρωσης του σακχάρου στο αίμα (υπεργλυκαιμία) και διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης, είτε ως αποτέλεσμα ελαττωμένης έκκρισης ινσουλίνης είτε λόγω ελάττωσης της ευαισθησίας των κυττάρων του σώματος στην ινσουλίνη. Οι κύριοι τύποι σακχαρώδη διαβήτη είναι ο διαβήτης τύπου 1, ο διαβήτης τύπου 2 και ο διαβήτης της κύησης. Ο σακχαρώδης διαβήτης έχει χρόνια πορεία και μπορεί να προκαλέσει μια σειρά σοβαρών επιπλοκών όπως καρδιαγγειακή νόσο, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, βλάβες του αμφιβληστροειδούς, βλάβες των νεύρωνστυτική δυσλειτουργία κ.ά. Πρωτεύοντα ρόλο στη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη παίζει η χορήγηση αντιδιαβητικών δισκίων ή ινσουλίνης. Ακολουθεί η ανάλυση του σακχαρώδη διαβήτη, οι επιπλοκές του και η αντιμετώπισή του.

 

ΠΑΓΚΡΕΑΣ – ΙΝΣΟΥΛΙΝΗ

 

  • ΚΥΤΤΑΡΑ ΠΑΓΚΡΕΑΤΟΣ

 Αποτελείται από τα β-κύτταρα που παράγουν ινσουλίνη, τα α-κύτταρα που παράγουν γλυκαγόνη, τα d- κύτταρα που παράγουν σωματοστατίνη και τα PP-κύτταρα που παράγουν το παγκρεατικό πολυπεπτίδιο.

  • ΕΚΚΡΙΣΗ  ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ  ΙΝΣΟΥΛΙΝΗΣ

Το ερέθισμα για την έκκριση της ινσουλίνης είναι η αύξηση της γλυκόζης στο πλάσμα με τη λήψη τροφής, και οι δράσεις της είναι ποκίλες (ρύθμιση του μεταβολισμού της γλυκόζης – λιπιδίων – πρωτεινών,  λειτουργία αγγείων – αιμοπεταλίων – νευρικού συστήματος, ισορροπία ηλεκτρολυτών).

 

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ  ΚΑΙ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΣΑΚΧΑΡΩΔΗ ΔΙΑΒΗΤΗ

 

  • ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΤΥΠΟΥ 1

 Xαρακτηρίζεται από έλλειψη ινσουλίνης, οπότε χρήζει εξωγενούς χορήγησης ινσουλίνης, και μπορεί να είναι αυτοάνοσος ή ιδιοπαθής.

  • ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ  ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΤΥΠΟΥ 2

 Πρόκειται για μια ποικιλία διαταραχών, που σχετίζεται με διαταραχές της έκκρισης ή της δράσης της ινσουλίνης, εμφανίζεται σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, ενώ συχνά συνδυάζεται με μεταβολικό σύνδρομο, παχυσαρκία, αρτηριακή υπέρταση, δυσλιπιδαιμία.

  • ΕΙΔΙΚΟΙ ΤΥΠΟΙ ΔΙΑΒΗΤΗ

 Πρόκειται για περιπτώσεις που οφείλονται σε γενετικές διαταραχές (των β- κυττάρων του παγκρέατος, ή της δράσης της ινσουλίνης),  σε φάρμακα, σε άλλες παθήσεις του παγκρέατος (τραύμα, νεόπλασμα, κυστική ίνωση, παγκρεατίτιδα), σε ενδοκρινοπάθειες (μεγαλακρία, υπερθυρεοειδισμός, σύνδρομο Cushing, φαιοχρωμοκύττωμα), σε λοιμώξεις, σε γενετικά σύνδρομα (Down, Turner, Prader-Willi).

  • ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΚΥΗΣΗΣ 

 Περιλαμβάνει τις περιπτώσεις εκείνες στις οποίες ο διαβήτης πρωτοεμφανίζεται στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ή διαγιγνώσκεται κατά την έναρξη της κύησης. Οι επιπτώσεις είναι πολλαπλές τόσο για τη μητέρα όσο και για το έμβρυο, και γι’αυτό πρέπει να αντιμετωπίζεται έγκαιρα.

 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΑΚΧΑΡΩΔΗ ΔΙΑΒΗΤΗ

 

Ο διαβήτης τύπου 2, μπορεί να εμφανιστεί είτε με ξηροστομία- πολυδιψία- πολυουρία- πιο σπάνια απώλεια βάρους, είτε με λοιμώξεις (μυκητίαση γεννητικών οργάνων), είτε να βρεθεί τυχαία στα πλαίσια εργαστηριακού ελέγχου (προεγχειρητικά ή check-up ή κατά τη διάρκεια νοσηλείας στο νοσοκομείο για άλλη πάθηση), είτε να διαγνωσθεί από τις επιπλοκές του (έμφραγμα μυοκαρδίου, αμφιβληστροειδοπάθεια κλπ.).

Ο διαβήτης τύπου 1, εμφανίζεται με αιφνίδια απώλεια βάρους, πολυφαγία – πολυδιψία – πολυουρία ( κυρίως τη νύχτα σε παιδιά), κόπωση, αδυναμία, απώλεια μυικής μάζας, δερματικές λοιμώξεις, διαταραχές της όρασης, και σε μικρό ποσοστό κετοξεωτικό κώμα.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΑΚΧΑΡΩΔΗ ΔΙΑΒΗΤΗ

 

  • ΔΙΑΙΤΑ /ΑΣΚΗΣΗ
  • ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ  ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕ ΔΙΣΚΙΑ
  • ΙΝΣΟΥΛΙΝΗ
  • ΑΝΤΛΙΕΣ  ΙΝΣΟΥΛΙΝΗΣ
  • ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ  ΚΑΙ  ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ  ΠΑΘΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΒΗΤΗ (παχυσαρκία, αρτηριακή υπέρταση δυσλιπιδαιμία, μεταβολικό σύνδρομο,άλλες ενδοκρινοπάθειες).

 

ΦΑΡΜΑΚΑ ΜΕ ΔΙΑΒΗΤΟΓΟΝΟ ΔΡΑΣΗ

 

Υπάρχουν κατηγορίες φαρμάκων με αυτή τη δράση, κυρίως τα γλυκοκορτικοειδή (κορτιζόνη), κάποια διουρητικά, οι β-αδρενεργικοί αποκλειστές, τα ψυχοτρόπα φάρμακα και άλλα.

 

ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑ

 

Οφείλεται σε σημαντική μείωση της γλυκόζης αίματος, και εκδηλώνεται με πληθώρα συμπτωμάτων (εφίδρωση, ταχυκαρδία, τρομώδεις κινήσεις, άγχος, κεφαλαλγία, αίσθημα πείνας, σύγχυση, αδυναμία, διαταραχές οράσεως). Εμφανίζεται  κυρίως σε διαβητικούς υπό αγωγή με ινσουλίνη, αλλά και σε αυτούς που χρησιμοποιούν αντιδιαβητικά δισκία, και οι κυριότερες αιτίες είναι η υπέρβαση ή η λανθασμένη δόση ινσουλίνης ή δισκίων, η λήψη αλκοόλ επί νηστείας, η παράλειψη γευμάτων, η έντονη σωματική άσκηση και άλλες. Υπάρχει και το ενδεχόμενο ανεπίγνωστης υπογλυκαιμίας, δηλαδή υπογλυκαιμία την οποία δεν αντιλαμβάνεται ο διαβητικός, από διαταραχή του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Σε όλες τις περιπτώσεις καθίσταται αναγκαία η αποκατάσταση των τιμών σακχάρου αίματος με τη χορήγηση γλυκόζης.

 

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ  ΤΟΥ ΔΙΑΒΗΤΗ

 

  • ΑΜΦΙΒΛΗΣΤΡΟΕΙΔΟΠΑΘΕΙΑ

  Είναι μια από τις συχνότερες επιπλοκές του διαβήτη, και διαχωρίζεται σε: 

  • υποστρώματος
  • παραγωγική
  • ωχροπάθεια. 

Μπορεί να οδηγήσει σε τύφλωση, η διάγνωσή της γίνεται με βυθοσκόπηση οφθαλμών, και η αντιμετώπισή της πρέπει να γίνεται έγκαιρα με φωτοπηξία με LASER (αναλόγως της περίπτωσης) .

 

  • ΝΕΦΡΟΠΑΘΕΙΑ

 Πρόκειται για έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας που εκδηλώνεται με λευκωματουρία (αποβολή λευκώματος με τα ούρα), και μπορεί να οδηγήσει σε τελικού σταδίου νεφρική ανεπάρκεια.

 

  • ΝΕΥΡΟΠΑΘΕΙΑ

 Ο διαβήτης μπορεί να προκαλέσει δυσλειτουργία των νεύρων που μερικές φορές είναι οξεία και αναστρέψιμη, ενώ άλλες φορές έχει προοδευτική πορεία και δεν είναι πλήρως αναστρέψιμη.

  Υπάρχουν διάφορες μορφές νευροπάθειας, όπως:

  • Οξείες ιάσιμες.
  • Προοδευτικά επιδεινούμενες.
  • Αρθροπάθεια Charcot ( προσβολή της ποδοκνημικής άρθρωσης, με παραμόρφωση και οίδημα στο πόδι, δυσκολία βάδισης και υποτροπιάζοντα έλκη).
  • Παράλυση νεύρων λόγω πίεσης ( σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα).
  • Νευροπάθεια του αυτόνομου νευρικού συστήματος (με εκδηλώσεις από το γαστρεντερικό, το καρδιαγγειακό, την ουροδόχο κύστη, αγγειοκινητικές διαταραχές, σεξουαλική ανικανότητα, ανεπίγνωστη υπογλυκαιμία).

 

  • ΔΕΡΜΑΤΙΚΕΣ

 Κάποιες εμφανίζονται πιο συχνά σε διαβητικούς, όπως η μελανίζουσα ακάνθωση, ενώ κάποιες άλλες είναι ειδικές των διαβητικών ασθενών, όπως η λιποειδική νεκροβίωση, το δακτυλιοειδές κοκκίωμα, οι κηλίδες ατροφίας, η πομφολύγωση.

 

  • ΜΑΚΡΟΑΓΓΕΙΟΠΑΘΕΙΑ

 Στους διαβητικούς, εμφανίζονται αθηροσκληρυντικές βλάβες στα αγγεία της καρδιάς, του εγκεφάλου και των περιφερικών αρτηριών (κάτω άκρα), οι οποίες αποτελούν την κυριότερη αιτία θανάτου. Στην εμφάνιση αυτών των βλαβών συμμετέχουν και άλλοι παράγοντες, όπως η αρτηριακή υπέρταση, η δυσλιπιδαιμία, το κάπνισμα, η παχυσαρκία, το μεταβολικό σύνδρομο, που συχνά συνυπάρχουν με το διαβήτη. Απαιτείται αντιμετώπιση όλων των παραγόντων κινδύνου ώστε να μειωθεί η συχνότητα των καρδιαγγειακών συμβαμάτων.

 

  • ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ

Κάποιες, εμφανίζονται πιο συχνά σε διαβητικούς, όπως:

  • Ενδοστοματικές
  • Ουρολοιμώξεις
  • Μικροβιακή πνευμονία
  • Κακοήθης εξωτερική ωτίτιδα
  • Δερματικές (από Σταφυλόκοκκο)
  • Εμφυσηματική χολοκυστίτιδα
  • Εμφυσηματική πυελονεφρίτιδα
  • Ενδοφθαλμίτιδα
  • Οστεομυελίτιδα (πρόκειται για μετάδοση της φλεγμονής από διαβητικό έλκος στα οστά).

 

  • ΔΙΑΒΗΤΙΚΟ  ΠΟΔΙ

Οι κυριότεροι παράγοντες για τη δημιουργία διαβητικού έλκους είναι η περιφερική αγγειοπάθεια και η νευροπάθεια.

Ο σακχαρώδης διαβήτης ευθύνεται για το μεγαλύτερο ποσοστό ακρωτηριασμών που δεν οφείλονται σε τραύμα. Τα διαβητικά έλκη αποτελούν πηγή εισόδου μικροβίων, με αποτέλεσμα τη φλεγμονή, τη γάγγραινα, την οστεομυελίτιδα, καταστάσεις που επιδεινώνουν ακόμα περισσότερο την εικόνα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΟΥ ΔΙΑΒΗΤΗ ΤΥΠΟΥ 2

 

Η πρόληψη είναι πάντα η καλύτερη αντιμετώπιση, και στην περίπτωση του διαβήτη τύπου 2 οι κυριότεροι στόχοι είναι η μείωση του σωματικού βάρους, η αύξηση της σωματικής δραστηριότητας και  η σωστή διατροφή (μείωση λιπαρών τροφών, αύξηση φυτικών ινών και αντιοξειδωτικών) .